De ouders van Thijs (24) scheidden toen hij 14 was, er was veel ruzie geweest. ‘Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest, voelde me zo machteloos. Ik sloot me op, wees mensen af, terwijl ik eigenlijk veel behoefte had aan contact. Dus dan ben je steeds maar weer teleurgesteld, in jezelf, je ouders, je omgeving.’

Toen Thijs ging studeren verhuisde hij naar een andere stad. ‘Ik dacht mijn problemen achter me te kunnen laten door bij mijn ouders weg te gaan, maar het werd eigenlijk niet beter. Uiteindelijk ben ik gediagnosticeerd met een borderline persoonlijkheidsstoornis.’ Om die diagnose te horen, was heel dubbel voor hem. ‘Het was schrikken, ik realiseerde me dat hoe ik mij voelde niet alleen door gebeurtenissen buiten mij om kwam. Maar ja, als je weet wat het is, kan je er ook iets aan doen.’

Hij heeft nu goede hulp, voelt dat hij gegroeid is. ‘Ik kan beter met mijn stemmingswisselingen omgaan, signalen herkennen en als het nodig is een stapje terug doen. Ik was altijd een enorme binnenvetter, had een grote muur om me heen. Nu bel ik mijn beste vriendin als het even wat minder gaat. Het heeft lang geduurd voor ik dacht: Weet je, dit ben ik. Ik hoef me niet anders voor te doen om erbij te horen. En ondanks alles heb ik inmiddels bijna mijn studie afgerond. Daar ben ik best trots op.’

Team GeestKracht ziet hij als mooie kans om iets te kunnen betekenen voor anderen. ‘Bij mij heeft het lang geduurd voor ik passende hulp kreeg. Ik heb geen goede ervaringen met schoolmaatschappelijk werk, met jeugdzorg. Nog steeds vind ik dat er onzorgvuldig wordt omgegaan met sommige dingen, bijvoorbeeld hoe makkelijk afspraken op de lange baan worden geschoven. De GGZ kan volgens mij een stuk integraler, meer maatwerk. Nu zijn het allemaal losse eilandjes en vaste protocollen. Door mijn ervaringen te delen hoop ik meer inzicht te geven in hoe een jongvolwassene zoiets ervaart.’

'Ik wil meer inzicht geven in hoe een jongvolwassene iets ervaart.'