Er waren dagen dat Josephine (24) maar liefst 36 uur niet sliep. ‘Dan had ik ’s nachts gewerkt op een festival, maar kon dan ’s ochtends de nachtopvang niet in. Die is namelijk overdag dicht.’ Ze was ongeveer een jaar dakloos, nadat ze door haar ouders op straat was gezet. ‘Jarenlang ben ik fysiek en mentaal mishandeld,’ vertelt ze. ‘Toen ik voor mezelf opkwam, moest ik weg.’

Josephine kon eerst een tijd in het huis van een vriendin slapen, daarna ging ze naar de nachtopvang. Om rond te komen had ze verschillende bijbaantjes. ‘Mijn opleiding tot apothekersassistent hield ik niet meer vol, zo zonder huis.’ Verder was ze vooral veel aan het regelen. ‘Je voelt je soms net een soort zakenvrouw als je op straat leeft. Je hebt zo vaak afspraken met allerlei instanties: je coach, het UWV, de nachtopvang, het daklozenloket, de woningbouw.’

Het is best lastig als je zo veel moet regelen en ondertussen ook nog psychische klachten hebt, geeft ze aan. ‘Ook had ik het gevoel dat ik tussen wal en schip viel. Ik had bijvoorbeeld geen recht op een daklozenuitkering omdat ik bij mijn ouders stond ingeschreven. Maar ik kon me niet uitschrijven, want anders kon ik geen voorrangsverklaring aanvragen voor een eigen woning.’

Dat is een van de redenen waarom ze zich heeft aangesloten bij Team GeestKracht. ‘Hulp vragen is heel erg moeilijk. En als je dat eenmaal doet, dan blijken er zo veel regels en eisen te zijn. Als dakloze zou je de ruimte en energie moeten hebben om jezelf te ontwikkelen, in plaats van alleen maar bezig te zijn met praktische zaken.’

Gelukkig heeft Josephine nu haar eigen huisje. ‘En ik hoop mijn opleiding weer op te pakken komende tijd. Het zijn zware jaren geweest, maar die ervaring maakt me ook sterk. Als ik problemen heb, weet ik nu: ik heb wel voor hetere vuren gestaan.’

'Als dakloze is het best lastig als je zo veel moet regelen en ondertussen ook nog psychische klachten hebt.'