Priscilla

De vooroordelen rondom inkomen en armoede zijn de afgelopen jaren alleen maar erger geworden.

‘Mijn naam is Priscilla de Wildt. Ik ben 54 jaar, half-Indonesisch, en ik woon in Wijchen, samen met mijn dochter van 21. Sinds 2001 heb ik een auto-immuunziekte, waardoor ik afgekeurd ben om te werken en leef van een uitkering. Maar ik ben niet iemand die graag stilzit. Daarom heb ik een lokale stichting opgericht die zich inzet voor eenzame ouderen en vergeten kinderen. En daarnaast ben ik sinds een aantal jaar lid van het Gezinspanel bij het programma Samen Kansrijk en Gezond van FNO.

De periode na mijn diagnose, toen ik voor het eerst thuis kwam te zitten, was heel zwaar. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Ik had al twintig jaar een vaste vriendengroep, maar die raakte ik compleet kwijt. Het was alsof ik niet meer meetelde zodra ik niet meer kon meepraten over werk.

Ook nu voel ik me nog steeds regelmatig eenzaam. Want de vooroordelen rondom inkomen en armoede zijn de afgelopen jaren alleen maar erger geworden, zo lijkt het. Dat komt denk ik onder andere door hoe deze onderwerpen in het nieuws komen. En door de manier waarop mensen, ook politici, erover praten. Die taal zit vaak vol aannames, of is heel betuttelend.’

Ik zou alles veel eerlijker willen verdelen.

‘Het armoedebeleid in Nederland moet en kan véél beter. Op dit moment worden de armen nog steeds armer en de rijken rijker. Ik zou alles veel eerlijker willen verdelen. Waarom moeten voetballers tonnen verdienen, terwijl er amper geld is voor daklozen of mensen in de bijstand? Het is fijn dat Samen Kansrijk en Gezond soms steun kan bieden waar dat nodig is.

Als Gezinspanel helpen wij daarbij. Samen beoordelen we projectaanvragen die binnenkomen bij het programma. Het mooie aan het panel is dat het een heel diverse groep mensen is, uit allerlei hoeken van de samenleving, ieder met zijn of haar eigen levenservaring. Zelf kan ik meepraten over hoe het is als je weinig te besteden hebt, en over leven met een chronische ziekte. Die ervaringskennis gebruik ik bij het bekijken van de aanvragen. En daarin kan ik ook heel kritisch zijn, als dat nodig is.

Voor mij biedt het panel persoonlijk ook veel. Ik leer van de openheid van de anderen, en krijg een fijne kriebel in mijn buik als we bij elkaar komen. Er is veel herkenning. Maar wat ik misschien nog wel het meest bijzonder vind aan deze groep, is dat iedereen heel positief in het leven staat, ondanks de situatie waar ze in zitten.

Zelf ervaar ik dat gelukkig ook zo. Ik ben gekneed door het leven. Maar ook al ben ik ziek en heb ik het financieel zwaar, ik vind mijn leven fantastisch.’