Nana

De gaten in het systeem moeten gedicht worden.

‘Mijn naam is Nana Adu Addo. Ik woon in Almere, en kom oorspronkelijk uit Ghana. In 1992, toen ik 15 was, ben ik naar Nederland gekomen. Inmiddels heb ik drie dochters van 17, 15 en 10. Ik ben een van de slachtoffers van de toeslagenaffaire. Mijn situatie is complex: ik ben niet alleen gedupeerd door de Belastingdienst, maar ook door het UWV en de gemeente.

Ik had een baan, maar op een gegeven moment werd ik ziek. Ik kon gewoon niet meer. Nu weet ik dat ik zwaar overspannen was. Maar niemand heeft mij verteld dat dat een ziekte was. De verzekering geloofde niet dat ik ziek was. Daar begon de hele affaire mee. Ik werd bestraft, en toen werd het een soort kettingreactie binnen het systeem, een spinnenweb waar je niet doorheen komt. Wat er destijds allemaal gebeurd is, heeft me gemotiveerd om me aan te sluiten bij het Gezinspanel van Samen Kansrijk en Gezond.

Ik geloof niet dat de overheid mensen bewust kapot wil maken. Maar wel dat medewerkers soms verkeerde beslissingen nemen, waardoor mensen in de problemen komen. Mijn rol binnen Samen Kansrijk en Gezond is om dat soort situaties te schetsen. Processen door te nemen en aan te wijzen wat er misgaat in het systeem, en wat er verbeterd kan worden.’

‘Als we elkaar helpen, bereiken we heel veel.’

‘Toen ik hierheen kwam, dacht ik: in Nederland is alles goed geregeld. Tot ik in de problemen kwam. Ik zeg niet dat het systeem niet goed is, maar de gaten in het systeem moeten gedicht worden. Het mooie van Nederland is: het is een rechtssysteem. Ik ben niet meer boos op de overheid, ik streef naar rechtvaardigheid. En het liefst hebben we daar helemaal geen rechter bij nodig. Laten we gewoon samen aan tafel gaan zitten.

Door mijn kennis te delen kunnen we iets doen. Want wat mij overkomen is, is heel veel mensen overkomen. Ik zet me voor hen in. Samen bekijken we wat zij kunnen doen om uit een situatie te komen, of om nieuwe problemen te voorkomen. Als we elkaar helpen, bereiken we heel veel. Dat is de kracht van de gemeenschap.

Ik vecht voor mijn kinderen, en bovendien wil ik iets bijdragen aan de maatschappij. Bij het Gezinspanel krijg ik de gelegenheid om dat te doen.’