Dennis

Je hebt heel veel kennis en ervaring, maar geen papiertje, dus het wordt niet gezien.

‘Mijn naam is Dennis van Elten. Ik ben 49, vader van een lieve zoon van 10, en een betrokken Utrechter. Ik werk als vrijwillige wijkambassadeur in Overvecht, waar ik woon, en ben platformvoorzitter van de Armoedecoalitie. Daarnaast sta ik op de lijst van de SP voor de gemeenteraadsverkiezingen, en maak ik deel uit van het Gezinspanel van het programma Samen Kansrijk en Gezond.

Het Gezinspanel is een belangrijk orgaan, omdat mensen met ervaringskennis er meebeslissen over projecten die een subsidieaanvraag doen bij het programma. Wij kunnen door onze levenservaring en expertise vanuit een ander perspectief oordelen dan iemand die achter een bureau zit. We kunnen het voelen. En dat voegt echt iets toe.

Zelf heb ik te maken met een lichamelijke en cognitieve beperking. Ik heb cerebrale parese, licht spasme in mijn linkerkant. En op mijn 35^e kreeg ik de diagnose niet-aangeboren hersenletsel; iets wat ik eigenlijk al vanaf drie maanden oud had. Mijn hele jeugd kon ik ondanks dat letsel best goed meekomen in het onderwijssysteem, maar toen ik een traumatische ervaring thuis had, ging het mis.

Ik liep vast in mijn opleiding Maatschappelijk werk, en daarna ook bij mijn volgende studie, Docent Engels. Qua intelligentie redde ik het wel, maar ik had moeite met bepaalde manieren van toetsing. Omdat die vaak ingesteld zijn op mensen die wél een goed geheugen hebben, bijvoorbeeld. Uiteindelijk heb ik dus twee hbo-opleidingen gevolgd, maar allebei niet af kunnen maken. Toen kwam ik in een soort limbo terecht. Je hebt heel veel kennis en ervaring, maar geen papiertje, dus het wordt niet gezien. Dat is erg frustrerend.’

‘Probeer oude systemen los te laten.’

‘Als je een beperking hebt, is het sowieso niet vanzelfsprekend dat je een baan kunt vinden, of überhaupt kunt werken. Daarom gaat het ook vaak gepaard met armoede. Een WIA-uitkering is gebaseerd op je laatstverdiende loon. Ik studeerde nog toen ik afgekeurd werd, dus in mijn geval waren dat kleine bijbaantjes. Dat is natuurlijk verre van ideaal.

Mijn boodschap aan politici is dan ook: denk eens na over een betere vorm, iets wat wél werkt. Probeer oude systemen los te laten. Veel dingen lopen door elkaar: WIA en Wajong vallen onder het UWV, maar de bijstand onder de gemeente. Vanwege privacywetgeving kunnen zij niet bij elkaars gegevens. Daardoor voel je je soms als een roepende in de woestijn.

Gelukkig hou ik wel van een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik ben best een Dwarsdoener. Vorig jaar heb ik nog het nieuws gehaald omdat ik mijn aangepaste fiets niet kwijt kon in de fietsenstalling op Utrecht Centraal, en hij weggehaald was door de gemeente. Toen er een item over gemaakt werd, was het ineens rep en roer in de gemeenteraad. Uiteindelijk zijn er daarna aangepaste stallingsplekken gekomen. Zo zie je maar: soms moet je een beetje buiten de lijntjes kleuren, dan bereik je meer.’