‘Ik ben Pascalle, 31 jaar en samen met mijn hondenheld Lev woon ik in mijn lievelingsstad Utrecht. Ik ben creatief, enthousiast en een doorzetter.
Door ingrijpende gebeurtenissen in mijn kindertijd ontwikkelde ik PTSS. Ik heb veel geworsteld met suïcidaliteit. Hoewel ik altijd wilde léven, was de strijd en het overleven jarenlang heel groot.’
‘Lev maakt al mijn dagen lichter. Muziek en vrienden zijn voor mij ook heel belangrijk. Daarnaast kan ik beter met mijn emoties omgaan door erover te schrijven en te illustreren.
Mijn tattoo herinnert me eraan om in het hier en nu te zijn. Daar en toen is voorbij. NU is waar het éigenlijk om draait, zo kan ik mijn zorgen over later ook beter loslaten.
Herstel is iets dat je uiteindelijk zelf moet doen, maar weet: je hoeft het echt niet alleen te doen. Het leven is één grote reis en herstel verloopt bijna nooit lineair.
Vergeet nooit waar je vandaan komt, het helpt je te zien hoe ver je al gekomen bent.’
‘Gehoord en gezien voelen is zó belangrijk. Daar begint het mee. Ik zou willen dat we in alle gezondheidssystemen meer de mens gaan zien in plaats van een casus/nummertje in een wirwar van bureaucratie bij een veel te hoge werkdruk.
Er is zoveel eenzaamheid, ook onder jongeren. Ik wil een maatschappij waarin verbinding weer voorop komt te staan.
Ik streef naar een wereld waarin mentale gezondheid nét zo belangrijk wordt als lichamelijke gezondheid. Een wereld waarin jongeren veilig opgroeien en passende, menselijke hulp krijgen wanneer ze daarin vastlopen.
Als Team Geestkracht kunnen we met al onze ervaringskennis elkaar versterken en meer bereiken dan alleen.’
Beeld header en detailfoto: Frédérique Gillet