Robin (17) heeft een indrukwekkende reeks behandelingen en interventies achter de rug in korte tijd: ‘Cognitieve gedragstherapie, psycho-educatiegroepen, deeltijdbehandeling, klinische opname, bed op recept, telefoon op recept, intensieve traumabehandeling, crisisopnames.’

Het begon in oktober 2019 met onverklaarbare pijnklachten. Daar bleken depressie, PTSS en autisme achter te zitten. ‘Sindsdien hobbel ik door, met verschillende zorgverleners op verschillende locaties,’ vertelt ze. Het is niet altijd even soepel gegaan. ‘Wat er beter kan binnen de GGZ? De wachtlijsten. Maar vooral communicatie, communicatie, communicatie. Zowel tussen zorgverleners onderling als naar ons toe. Dat is soms echt waardeloos.’

Zoals laatst, toen er een communicatiestoornis was tussen de poli en kliniek waar ze komt. Robin: ‘Ik kwam bij de poli voor een opname, maar ze dachten dat ik er voor een signaleringsgesprek was. Verkeerd doorgekregen van de kliniek. De poli belde naar de kliniek, maar daar wisten ze opeens ook van niets. Degenen die mij eerder hadden gesproken waren die dag allemaal vrij. Dan ga je maar weer naar huis.’

Toen haar medicatie tijdens een crisis moest worden aangepast, was er door de vakantieperiode geen psychiater. ‘Ik moest drie dagen wachten, wat heel lang is als je in een crisis zit. Maar de volgende dag bleek hij er opeens wél te zijn.’ Ook mocht ze bij een opname haar hulphond niet meenemen. ‘Het gaat slecht met je en dan pakken ze je grootste hulp af. Het voelde alsof ik met mijn rug tegen de muur stond.’ Ze zegt dat het telkens lijkt of alles geregeld is. ‘Maar als je aankomt blijkt dat niet zo te zijn. Ze rapporteren alles, waarom gaat het dan zo vaak fout? Ik begrijp het niet.’

Robin hoopt een verschil te kunnen maken met Team GeestKracht. ‘Als ik met mijn verhaal anderen kan helpen, dan wil ik dat graag doen. Ik kan er makkelijk over praten, niet iedereen kan dat. Hopelijk kan ik zo voorkómen dat anderen tegen dezelfde dingen aanlopen als ik. Het liefst wil ik grote media-aandacht hiervoor. Als meerdere mensen hierover vertellen, wordt het hopelijk serieus genomen.’

'Wat er beter kan binnen de GGZ? Communicatie, communicatie, communicatie.'